عنوان مقاله:
طراحی شهری در ایران: نگرشی نو.
نویسنده(گان):
دکتر سید حسین بحرینی

دکتر بهناز امین زاده

تاریخ انتشار:
دوره ۲۶ ، تابستان ۱۳۸۵
نشریه:
هنرهای زیبا / شماره صفحه مقاله: ۲۶-۱۳
کلمات کلیدی:
طراحی شهری ؛ فرآیند طراحی
لینک مقاله:
https://www.sid.ir/fa/journal/ViewPaper.aspx?id=49941
چکیده:
طراحی شهری در دهه ۱۹۶۰ با هدف جستجو برای کیفیت شهر به وجود آمد. این جستجو تا به امروز نیز همچنان با دو هدف عملکردی و زیبایی شناختی ادامه یافته است. در کشور ما حرفه و رشته طراحی شهری به مفهوم امروزی آن، سابقه چندان طولانی ندارد. طی حدود ۳۰ سالی که از معرفی این زمینه در کشور ما می گذرد، علی رغم تجارب متعددی که به دست آمده، نتایج مطلوبی عاید نشده و نمونه های موفقی ارایه نگردیده است. در این مقاله با تحلیل و ارزیابی دو نمونه طراحی (محور نواب در تهران و محور عمار یاسر در قم)، با استفاده از معیارهایی به مقایسه این دو پرداخته، و نگرشی نو در طراحی شهری ارایه خواهد شد. نگرشی که طراحی شهری را از حالت انفعالی به فعال، از شکل گرایی صرف به عملکرد – شکل گرا، از طرح – محوری به فرایند – محوری و از دستوری به تعاملی – مشارکتی تبدیل کرده، ارتقای واقعی کیفیت محیط شهری را هدف غایی خود قرار می دهد.
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *