عنوان مقاله:
مسیر پیاده گردشگری
نویسنده(گان):
دکتر سید محسن حبیبی
تاریخ انتشار:
شماره ۹ ، تابستان ۱۳۸۰
نشریه:
هنرهای زیبا / شماره صفحه مقاله: ۵۱-۴۳
کلمات کلیدی:
گردشگری ؛ معابر پیاده ؛ گردشگر ؛ طراحی شهری ؛ عرصه عمومی ؛ حیات مدنی
لینک مقاله:
https://www.sid.ir/fa/journal/ViewPaper.aspx?id=33376
چکیده:
ویرانی بافت های کهن و آثار ارزشمندی که آنها دربر دارند، با دلایل متعددی که مردم و مسئولان را به عنوان عاملان آن با نقش های متفاوت در کنار یکدیگر قرار می دهد، سبب گردید تا با فقدان حیات شهری در این محدوده ها مواجه گردیم. این امر خود دلیلی بر رها شده و متروکه شدن این بافتها علیرغم تمامی ویژگی هایشان است. در حالی که با وجود کمترین توجهات و اقدامات در جهت حفاظت از این محدوده های تاریخی، این ثروت های فرهنگی- تاریخی، به لحاظ ارزش های فوق العاده ای که شاید هنوز برای بسیاری از ما ناشناخته باشد پذیرای گردشگرانی است (هرچند اندک) که در جهت آگاهی و شناخت هر چه بیشتر از حقایق و رازهای پنهان آنها و آشنایی با نحوه تفکر مردمان متعلق به آنها به این گنجینه های ملی روی می آورند.

طراحی مسیرهای پیاده- گردشگری در بافت کهن به عنوان گامی دو جانبه و شاید چند سویه برای حفاظت از بافت و هدایت گردشگر، می تواند به عنوان «پیش اقدامی» بافت کهن مورد نظر را حیات بخشد و به عنوان عامل تکمیلی در امر حفاظت به احیا بافت منجر گردد. این مسیر که مطابق با حرکت انسان برای بافتی مطابق با حرکت او طراحی می شود ضمن معرفی بافت و عناصر با ارزش آن به عنوان یک راوی و یک هادی مناسب می تواند هر ناآشنایی را با بافت مانوس سازد و آشنا، و میتواند راهی باشد که حیات را در درون بافت جاری سازد. قابلیت جذب گردشگری نه تنها برآورنده نیازهای مربوط و معاصر بافت است بلکه به عنوان یک ضرورت برای حل مسائل بافت های کهن و ارزشمند نهفته در دل شهرها تلقی می گردد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *