شهرسازی مشارکتی کاوشی نظری در شرایط ایران

, ,
عنوان مقاله:
شهرسازی مشارکتی کاوشی نظری در شرایط ایران
نویسنده(گان):
دکتر سید محسن حبیبی

هادی سعیدی رضوانی

تاریخ انتشار:
شماره ۲۴ ، زمستان ۱۳۸۴
نشریه:
هنرهای زیبا / شماره صفحه مقاله: ۲۴-۱۵
کلمات کلیدی:
مشارکت ؛ شهرسازی مشارکتی ؛ مشارکت محدود ؛ مشارکت واقعی
لینک مقاله:
https://www.sid.ir/fa/journal/ViewPaper.aspx?id=63585
چکیده:
مشارکت، در حال حاضر، جایگاه مهمی در نظریه های شهرسازی یافته است. شهرسازی مشارکتی، رویکردی است که در کشورهای پیشرو در امر مشارکت، همپای مشارکت سیاسی و اجتماعی، به پیش می رود. در این مقاله، با بررسی برخی از مهم ترین نظریه های شهرسازی مشارکتی، با توجه به شرایط ایران تلاش شده است تا به انگاره ای تلفیقی دست یابیم تا به وسیله آن، بتوان هم نظریه های مشارکت را با یکدیگر مقایسه نمود و هم جایگاه ایران را در زمینه شهرسازی مشارکتی مشخص کرد.

انگاره تلفیقی مذکور، ۳ دسته اصلی برای مشارکت تحت عناوین مشارکت شعاری، مشارکت محدود و مشارکت واقعی، ارایه می کند. نظریه های «شری ارنشتاین» و «دیوید درسیکل» بیان نسبتا کاملی از اجزای هر سه دسته فوق را عرضه می کنند و نظریه میانجی گری، با ارایه تعریفی جدید از برنامه ریزی مشارکتی و تشخیص مرزبندی دقیق آن با سایر انواع مشارکت، از جمله مشارکت عمومی و مشاوره عمومی، راهنمایی مناسب برای رسیدن به مشارکت واقعی، به دست می دهد. همچنین سعی شده است تا موقعیت طرح های شهرسازی کشور که با عنوان طرح های مشارکتی مطرح می شوند در این انگاره تعیین گردد. بر این اساس، جایگاه آن چه به عنوان طرح های مشارکتی، در شهرسازی کشور مطرح است، در انگاره تلفیقی ارایه شده کاملا منطبق با شرایط مشارکت تشخیص داده شده است و بیشتر معیارهای ارزیابی مطرح شده در انگاره تلفیقی، طرح های مشارکتی کشور را دسته مشارکت شعاری قرار می دهد.

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *