بررسی نشانه شناختی مکتب اصفهان در شهرسازی و معماری

, ,
عنوان مقاله:
بررسی نشانه شناختی مکتب اصفهان در شهرسازی و معماری
نویسنده(گان):
سید محمد حسین رضوی نیا
تاریخ انتشار:
دوره ۱۷ ، شماره ۵۰ ، بهار ۱۳۹۷
نشریه:
مدیریت شهری / شماره صفحه مقاله: ۶۳-۴۷
کلمات کلیدی:
نشانه های شهری و نما ؛ رنسانس ؛ مکتب اصفهان
لینک مقاله:
https://www.sid.ir/fa/journal/ViewPaper.aspx?ID=483883
چکیده:
در عصر صفوی و با رونق گرفتن هنر و معماری، معماران عصر صفوی کوشیدند تا با حفظ ویژگی های معماری ایرانی، نوآوری هایی را در زمینه معماری به انجام برسانند. از جمله این ویژگی ها می توان به افزایش بار بصری در تدوین فضای شهری، دادنِ نقش نمادین به بناهای دارای کاربرد همگانی و گسترش ارتفاع بناهای عمومی و بخشیدن بار بصری ویژه به آنها اشاره نمود. در این مقاله به بررسی نشانه شناختی مکتب اصفهان در شهرسازی و معماری پرداخته می شود. روش تحقیق این پژوهش، «توصیفی-تحلیلی» است که با ابزار گرداوری داده مشتمل بر مطالعات کتابخانه ای بهره برده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که در عصر صفوی که عصر اعتلای معماری ایران به شمار می آید، شیوه اصفهانی، محمل بسیاری از تحولات و نوآوری ها در معماری ایرانی گشته است. در این دوران آثار بی شمار معماری ساخته شده در قالب مجموعه ها و تک بناها، هریک واجد ارزش هایی به لحاظ طرح معماری، تزئینات و غیره است و انطباق بسیاری میان معماری و شهرسازی این عصر برقرار است به-گونه ای که شهر و بنا در ادراکی پیوسته قرارمی گیرند. معماری مکتب اصفهان، از عقاید عرفانی حاکم بر این عصر بهره جسته و در طرحی دقیقاً پیش بینی شده، ساختاری هماهنگ را تشکیل داده که هر جزء از اجزاء آن، در مجموعه کلان ترِ شهر، در ارتباطی معنادار با سایر اجزاء قرار می گیرد به گونه ای که اجزاء مفهوم خود را از نسبت با کل دریافت کرده و کل نیز در معنای خود وابسته به اجزاء است. این نیز مربوط به روابط همنشینی است که در آن، اهمیت روابط جز به کل را برجسته می گردد.
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *